Een gat in de lucht springen!

 In personal

Parachutespringen. Een tandemsprong. Het topteam van SKYDIVE ENPC heeft mij overgehaald. Ik doe gewoon net alsof het heel normaal is om mezelf op 3 km hoogte boven Breda uit een vliegtuig te gooien. Zo rustig ben ik als we opstijgen. Althans, dat denk ik. Op de beelden te zien ben ik bijna paars van de spanning. We zijn boven de wolken en daar is het moment: het luik gaat open. Ik bungel met mijn lijf boven de wereldbol. Ik leg netjes mijn hoofd op de schouder van mijn tandemmaster. Hij telt af: 1,2,3…

Een uur voor vertrek van huis

Ik heb een knoop in mijn maag. “Wat ga je nu in godsnaam weer doen, Kiek!?”, zeg ik tegen mezelf. Het is zo’n gestoord idee dat mensen zich vrijwillig naar de afgrond werpen, bungelend aan een paar touwtjes en een matras. Al helemaal voor mensen zoals ik, met extreme hoogtevrees. Alsof het leven zélf al niet spannend genoeg is. Nee, dit betekent: angsten overwinnen. Een fantastische ervaring tegemoet gaan. Heb je ooit iemand gehoord die zei dat het helemaal ruk was? Nee, ik ook niet.

“Het is stralend weer met een paar wolkjes in de lucht. Het schijnt overigens dat dit perfect is, omdat je pas merkt hoe hard je gaat wanneer je een door een wolk valt.”

Ik ga voor de zesde keer naar de wc. En maar tegen mezelf blijven zeggen dat ik niet zenuwachtig ben. Hm hm. Ik struggle met de rijstwafels die ik als lunch eet. Ik zet ze per ongeluk in de koelkast (?) en neem ze vervolgens mee naar de wc (???). Nee Kiek, deze horen in de kast. In de keuken. Blijf scherp. Ondertussen praat ik mezelf aan dat ik altijd al een vogel wilde zijn en nu dus die kans krijg. Eventjes kunnen vliegen. Dat is precies wat ik ga doen. Dreams coming true, toch!? Oké, nog ff snel een offerte checken. Het is tenslotte een doodnormale werkdag.

Aangekomen bij Breda Airport

Mijn vader en zusje zijn met mij mee en ik stel ze voor aan het team. SKYDIVE ENPC is een hele gemoedelijke, gezellige vereniging voor parachutespringers en we worden dan ook met open armen ontvangen. Hier en daar zie ik al wat mensen zich voorbereiden en ze praten over figuren springen, staand naar beneden vallen, in een rijtje vliegen… alsof het niks is. Gewoon lekker casual op de vrijdagmiddag het leven en de dood tegelijk in de ogen kijken. Ik klets wat met een van de tandemmasters en het blijkt de neef van een vriendin van mij te zijn. TOP! Met jou wil ik springen! Op de een of andere manier voel ik me nu al veiliger. Waarom? Geen idee. Misschien omdat hij tijdens het avontuur de enige connectie gaat zijn met iets dat me enigszins bekend is, denk ik.

Ready to go!

Nu gaat het snel. Ik krijg een overall aan, we nemen de procedure nog eens door, oefenen onze houding en lopen richting het vliegtuig. Het is een onbekend gevoel dit. Extreme spanning en extreme zin. Nu al een extase. Als een blije geit stap ik het vliegtuig in. Het is stralend weer met een paar wolkjes in de lucht. Het schijnt overigens dat dit perfect is, omdat je pas merkt hoe hard je gaat wanneer je door een wolk valt. Ik moet nog ervaren of ik dat ook onder de noemer ‘leuk’ ga plaatsen… En off we go!

De tandemmaster maakt in het vliegtuig nog een praatje met me. Ik luister en ik antwoord, maar ik ben er in gedachten helemaal niet meer bij. Ik tuur door het raampje naar buiten en zie hoe snel we verwijderd worden van de aardkloot. Het is heel mooi hierboven en daar geniet ik oprecht van. Ik voel me rustig. Alsof ik in een vliegtuig zit onderweg naar mijn vakantiebestemming.

Na een minuut of tien denk ik dat we wel op de juiste hoogte moeten zijn. Net op dat moment zegt de cameraman dat we nog 1,5 km hoger gaan. Nu schakelen mijn emoties zich uit. Nog 1,5 km hoger?! Er is geen weg meer terug. Nog vijf minuten vliegen. Ik ben lijfelijk nog aanwezig, maar daar is ook alles mee gezegd. En ineens is het moment daar: het luik gaat open. Ik zie dat we ver boven de wolken hangen. Het enthousiasme van de andere springers om me heen stelt me gerust en schudt me wakker. “Het is dus echt mega vet wat je nu gaat doen, Kiek! Blijf erbij!”, zeg ik tegen mezelf. We schuiven op onze billen naar voren en mijn tandemmaster zit op de rand van het vliegtuig. Ik zit aan hem vast (hopelijk goed ook) en bungel dus al boven de aarde. Ik kijk niet naar beneden, maar leg mijn hoofd op zijn schouder. En ik hoor 1,2,3…

De vrije val

Waar ben ik!? Wat gebeurt er!? De eerste paar seconden spartel ik zo hard met mijn benen en maken we een flinke achterover salto. Ik ben totaal ondersteboven en gedesoriënteerd. Het duurt gelukkig niet lang en ineens hangen we horizontaal. Ik spreid mijn armen en met een snelheid van GEEN IDEE hoeveel km per uur storten we naar beneden…

“OH MY GOD!!! AAAH!! JAAA! WHOOEHOEEE! DIT IS ZOOO VET!!” Dit ben ik. Schreeuwend van geluk, blijdschap en dit EXTREEM VRIJE GEVOEL. Dit gaat zo ontzettend hard en is zo ontzettend vet. De vrije val duurt 40 seconden en deze 40 seconden ben ik onwijs aan het genieten. Ik voel me zo licht als een veertje en zoek Katie, een van de teamleden die mee springt. Vol blijdschap kijk ik haar in de ogen aan en zwaai ik naar de cameraman. Ik voel me helemaal comfortabel tijdens deze gestoorde beleving. Onder me zie ik de wolken op ons af komen en ik denk aan wat Katie zei: “Dan merk je pas echt hoe snel je gaat!” Ik vind het heel spannend om er doorheen te vallen en doe mijn ogen even dicht. Nee toch open, ik wil alles meemaken! Dit gebeurt heel snel en vlak daarna voel ik een ruk aan mijn schouders. De parachute is uit. “Niet nu al!”, denk ik! En we bungelen aan het matras boven de wereld…

Het ‘parachutehangen’

Je zou denken: nu heeft ze het spannendste wel gehad. Ik ben de uitzondering. Zodra we in rust boven de aarde zweven krijg ik het spaans benauwd. De hoogtevrees. Oja, ik heb nog steeds extreme hoogtevrees. Dat ben ik net niet verloren in die 40 seconden, helaas. Blijven ademen, niet naar beneden kijken. Niet naar beneden kijken? Maar dat is nu juist het mooiste! Ik doe een soort pufsessie voor zwangere vrouwen en ik probeer niet misselijk te worden. Mijn tandemmaster praat tegen me en stelt me gerust. Het heeft dan ook niets te maken met dat ik me niet veilig voel. Het is meer dat ik nu echt duidelijk zie dat de aarde rond is vanaf deze afstand en ik geen vaste grond onder me voeten heb.

We zweven voor nog ongeveer 8 minuten boven de wereld. De tandemmaster vertelt me wat ik kan zien en soms kijk ik wel, soms niet. We vliegen steeds verder richting moeder aarde en zetten de landing in gang. In kleine bochtjes dalen we neer: POEF! Met mijn bips raak ik de vaste grond weer aan. Er verschijnt een lach op mijn gezicht en ik kan niet onder woorden brengen hoe FANTASTISCH dit was.  

Angsten overwonnen? DONE!
Een onvergetelijke ervaring erbij? DONE!

SPIJT? HELL NO!

 

 

Bedankt SKYDIVE ENPC voor deze geweldige kans, goede zorgen en gezelligheid!

 

Bekijk hier de beelden:

 

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search